Agenda

februari 2012

ma	di	wo	do	vr	za	zo
23	24	25	26	27	28	29
30	31	1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	1	2	3	4

	SOL activiteit
	externe activiteit

Lid worden?

Ben je geinteresseerd in ontwikkelings- samenwerking? Wij organiseren activiteiten waarbij je je kennis en netwerk kunt opbouwen!

Nieuwsbrief

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en ontvang regelmatig updates van SOL.

E-mailadres:

Volg ons ook via

Blogs

Om altijd op de hoogte te blijven van waar onze leden zich bevinden, kun je hieronder hun avonturen en bevindingen lezen.

Willen we verandering?

geplaatst op zaterdag 24 december 2011 door Cambodja bloggers

Over de kerstmarkt voor het Glazen Huis, hope XXL en verandering in 2012 of een ander moment in de toekomst.

Het is enigzins rumoerig wanneer Annemiek Richters de aandacht probeert te trekken voor haar verhaal. Ze kijkt uit over 70 tot 90 vrolijk borrelende studenten die allemaal in de naam van het goede doel zich versnapen aan een glühweintje, warme chocomel, japanse saké, franse wijn of tropisch fairtrade biertje. Enkele studenten hebben zich aandachtig voor de lezing op een stoeltje gezeteld, maar lang niet iedereen lijkt geintresseerd te zijn in wat mevrouw Richters te vertellen heeft. Dat is zonde, want het verhaal wat zij vertelt over haar onderzoek is inhoudelijk sterk en belangrijk.
Voor mij kenmerkt dit wel een beetje de algemene hysterie rond het Glazen Huis. Het enorm populaire project wordt door de massa ervoor, thuis en bij allen die een actie hiertoe hebben georganiseerd, op handen gedragen, maar niemand stelt eigenlijk nog de kritische vragen die normaal zo het debat over ontwikkelingssamenwerking domineren.
Vragen zoals: Komt het geld wel goed terecht? Hoe zit het dan met alle corruptie bij de staten van de landen waar het geld besteed gaat worden? Is het wel goed dat er ook zoveel geld gestopt wordt in de organisaties voor deze goede doelen zelf?
Het lijkt wel of we hier nu ineens geen oog meer voor hebben. Ja, de wereld verbeteren willen we allemaal wel als dat kan door vrolijk dansen op de beestenmarkt, of door de gaan lasergamen op de sociëteit van Augustinus. Ook hier, bij onze actie overheerst de wens om het gezellig te houden. Dat is het dan ook; we lachen smakelijk om de gekke kerstman en krijgen alle rode oortjes bij de mangastrips verkocht door de studievereniging Tanuki.
Maar wie heeft er nu eigenlijk, te midden van dit enorme festival, nog werkelijk aandacht voor hoe verandering zou kunnen plaatsnemen? Wie laat zich niet meeslepen door de kleine jongentjes die 2 euro uit hun spaarpot komen doneren? Wie ziet er dat de tranen van dit jongentje (omdat hij het eigenlijk veel te eng vindt om op tv te komen en met die dj's te spreken) oprecht zijn en het doneren hoogstwaarschijnlijk minder. Dit zeg ik niet omdat ik niet denk dat een 8jarig jongetje zich betrokken bij het wereldleed zou kunnen zijn, maar wel dat hij er denk ik niet zoveel besef van zal hebben wat er allemaal gebeurd. En dit is hem zeker ook niet kwalijk te nemen, want zijn moeder en vele anderen in het centrum van Leiden, hebben hier evenmin besef van.

Voor dat ik naar onze kerstmarkt ging heb ik 24 uur aan een tafel gezeten waar de belangrijkste vragen wel gesteld werden. Het was bij het project van Hope XXL, de glazen kluis waarbij 16 studenten zich 24 uur in een kas van de Hortus Botanicus lieten opsluiten om de discussieren over de toekomst van de wereld waarin hopelijk op een dag de media-hysterie rond de jaarlijkse 3fm actie niet meer nodig is. Hope XXL is een project opgezet door jongeren en studenten. Zij zijn een lijst aan het ontwikkelen met 100 punten ter aanbeveling voor de VN, die voor hun de oplossingen tot de belangrijkste internationale vraagstukken zouden vormen. Toen ik deze lijst door nam, merkte ik dat de kritische SOL-er direct in mij naar boven kan. Ik beschouwde het project als naief en enigzins onzinnig. Als de wereld zo gemakkelijk in elkaar zou steken, dan was er allang een held geweest die dit boekje in elkaar had gedraaid.. Of niet? In hoeverre heb ik mezelf laten beinvloeden in mijn meningsvorming door het pessimisme (volgens de Hope XXLers vaak verschuild onder de noemer van realisme) van de massa van onze tijdsgeest? Ik besloot de dialoog aan te gaan. Het leek me een mooie uitdaging 24 uur lang met deze optimisten te gaan spreken. Het leuke was dat er om de twee uur ook nog prominente Nederlanders en experts op internationale vraagstukken bij ons aanschoven om mee te praten. Ook zij waren kritisch, maar wat me vooral op viel, was dat zij ook ontroerd waren.
Optimisme van deze omvang is moeilijk nog te vinden in deze samenleving. Evenals de openheid tot dialoog met zij die tegengeluiden verkondigen, vaak als eerste van tafel wordt geschoven. Want ja, de lijst is erg opgesteld vanuit een westers perspectief en de verklaring van de universele rechten van de mens is dit waarschijnlijk ook, maar deze gelovers, hebben het wel het beste voor met de wereld. Zij zijn niet bang om na te denken over hoe verandering werkelijk zinvol zou kunnen zijn.

Ook ik was geraakt. In hoeverre staan wij SOL-lers zelf eigenlijk open voor het dialoog met diegene die niet geloven in verandering en het belang van een besef van je wereldburgerschap? Hoe vaak nodigen wij de scepticus uit bij onze activiteiten? Er liggen ook nog kansen voor ons om te groeien, dat werd mij wel duidelijk. Persoonlijk geloof ik dat realisme geen pessimisme hoeft te betekenen, noch optimisme. Maar realistisch zijn, betekent ook kritisch kunnen kijken naar jezelf. Een vraag die we aan tafel vaak gesteld hebben is, waar moet je eigenlijk beginnen, als je bij wilt dragen aan een betere wereld?
Is dat bij het organiseren van een kerstmarkt voor het Glazen Huis? Is dat bij het kiezen voor de vermindering in vleesconsumptie? Is dat bij het proberen jouw verhaal te vertellen aan de grote massa? Of is dat door te kiezen voor een fairtrade biertje in plaats van een gewoon biertje?

Voor mij is het gemakkelijk te oordelen over de motieven van mensen om mee te doen met het festival in Leiden, onder de vaak dronken leus: 'This one's for mama!' Ik kan er niet goed tegen dat er alleen draagvlak voor OS ontstaat, wanneer er een enorme media hype voor ontstaat. En dat deze weer net zo snel voor de zon kan verdwijnen als sneeuw dat zou doen. Maar het is niet zo gemakkelijk voor mij om te kijken naar de mogelijkheden die zo'n hysterie biedt. Blijkbaar zijn mensen wel bereid te doneren, als zij hier zelf plezier en eer uit kunnen halen. Misschien is er dan wel niet aandacht bij iedereen voor waar het nu werkelijk om zou moeten gaan volgens mij (namelijk de inhoud), maar er gebeurt wel wat. Daarom laat ik me nu inspireren, voor ik mijn eigen moeder op ga zoeken voor de kerstdagen door de meest egocentrische kerstwens die in de wensboom van SOL van de kerstmarkt stond geschreven op een lichtblauwe kerstbal.
'Wij wensen het eeuwige leven.'

De bal herinnert mij eraan dat er nog veel te doen is in de wereld met betrekking tot mentaliteitsverandering. Misschien wel veel meer dan ik als persoon zou kunnen bewerkstelligen. Maar onvermoeibaar optimisme, zit nu eenmaal in me. Zij die anders denken, inspireren mij om door te gaan met waar ik voor vecht.

Een wereld met meer aandacht voor de ander. Is dit te veel om te verlangen? Misschien verwachten we ook allemaal wel altijd te veel van verandering. Obama stond eens symbool voor mentaliteitsverandering en krijgt nu de keerzijde van deze verwachtingen naar zich toegeworpen. Hij kan echter niet verweten worden dat er niets geprobeerd is en dat is waar het mij om gaat. Ik ga proberen optimistisch én realistisch te blijven en tegelijk open te staan voor zij die mij hierin naar benenden willen halen. Goed, met deze gedachte, sluit ik nu af en stuur ik hopelijk weer een beetje meer licht jullie dagen in.

Fijne feestdagen, geniet ervan
en laten we er een gezellig én betrokken jaar van gaan maken volgend jaar!

Kim

The End... hoe bizar

geplaatst op donderdag 28 juli 2011 door Cambodja bloggers

De laatste nacht, het laatste ontbijt, de laatste straaltjes hete zon, de laatste glimlach van de Cambodjanen..
Voor ons is het de laatste dag na 3 weken, en voor Andrea en mij zelfs na 4 weken.
We hebben er een jaar voor gewerkt en naar uit gekeken, en nu gaan we alweer ons tas inpakken om naar huis te gaan..Gek idee.

Vandaag gaan we allereerst de verjaardag van onze jonge blom Andrea vieren, die we gister om 12 uur snachts uiteraard al zijn begonnen:) Verder wordt er een hand gelegd aan de laatste manicure, pedicure en massages en worden de laatste souvenirs gekocht. Spannend om weer naar huis te gaan. (Spannend omdat ik heeeel benieuwd ben hoe al die souvenirs eigenlijk mee kunnen in onze backpacks)
Om 8 uur gaan we dan officieel de lucht in. Met een tussenstop zullen we morgen om 14.30 uur op schiphol landen.

Een dubbel gevoel. We kijken uit om onze familie en vrienden te zien. Maar we gaan Cambodja missen; de mensen, de warmte, de glimlach, de mooie projecten, de groep..

Het is bijna niet te beschrijven hoe bijzonder de reis was voor ons allemaal.
Er is 1 woord dat misschien helpt om te begrijpen hoe onze reis en het leven hier in Cambodja was; BIZAR.
Dit woord is eigenlijk begonnen als een grapje... en verschillende mensen worden al helemaal gek van dit woord :-)

BIZAR

Bizar om te beseffen waar je bent
Bizar om op een plek te zijn waar je niemand kent.

Bizar om de grote contrasten te ervaren

Bizar om te beseffen dat sommige mensen ons nooit kunnen evenaren.

Bizar hoe bijzonder de middag met de kinderen was voor ieder groepslid

Bizar om eigenlijk te weten wat er achter deze blije gezichtjes zit.

Bizar om het geluk in hun ogen aan te kijken

Bizar dat mensen bijna niets van hun ellende laten blijken.

Bizar om te weten dat niet iedereen lang zal leven

Bizar dat we dit nooit volledig kunnen geven.

Bizar dat je soms denkt het goede te doen

Bizar dat andere mensen zich nog niet eens druk maken om het kleinste rantsoen.

Bizar om zoveel bijzondere en interessante mensen te mogen ontmoeten

Bizar dat iedere onbekende het waard is om te begroeten.

Bizar hoe snel de tijd voorbij is gevlogen

Bizar dat we dit land hebben mogen ervaren met onze eigen ogen.

Bizar om nu weer terug te gaan

Bizar om nu nog beter te beseffen waar wij als Nederlanders staan.

Bizar is niet het juiste woord

Ervaar het zelf, breng het voort.

...

Tot snel! Liefs Nanda and the group

Wereldwonderen, rijstboeren en olifanten

geplaatst op dinsdag 26 juli 2011 door Cambodja bloggers

We leven nog! Sterker nog: we bevinden ons gezond en wel weer in de hoofdstad; Phnom Penh. Er is bijna een week overheen gegaan sinds onze laatste update (wat een aantal bezorgde ouders tot gevolg had), maar mogelijkheden tot internetten zijn soms beperkt. Er zijn een hoop dingen gebeurd sinds de laatste keer dat er geschreven is, dus ik zal me beperken tot de belangrijkste dingen die we gedaan hebben. Om jullie bij te praten, ga ik terug naar waar we in Siem Reap gebleven waren, namelijk bij het bezoeken van het indrukwekkende Ankor Wat op woensdag. We hebben 's morgens fietsen van ons hostel gehuurd en zijn met de hele groep op pad gegaan. Door al het toerisme dat we in de stad Siem Reap zelf al gezien hadden, waren we een beetje huiverig voor de hordes toeristen die we in Ankor zouden gaan treffen, maar een kans om een wereldwonder te aanschouwen weegt zwaarder op tegen de mogelijke irritanties die vrolijk poserende groepen Japanners en Koreanen opleveren. Bij aankomst werden we verwelkomt door een soort klaaggezang van Cambodjaanse jonge verkoopsters die allen op dezelfde zeurderige toon steeds: 'ladyyyyyyyy cold drink for you... one dollah ladyyyyyy pleeeasee' herhaalden. Toen we deze invasie getrotseerd hadden, beenden we snel verder naar de tempels met als bekroning de Ankor Wat tempel. Onze reisgidsen hadden een hoop grootsheid beloofd, en niets was minder waar. Het voelde wel een beetje onwerkelijk om er rond te lopen, maar iedereen begreep goed dat het enorme complex getuigde van een eens enorm Khmer-rijk. Ik besefte me dat we weinig weten over hoe het land er in die tijd uitgezien heeft. Van de westerse oudheden hebben we een redelijk beeld van hoe de maatschappij eruit gezien moet hebben, maar hier is een hoop nog onbekend. In ieder geval voor ons. Totale toewijding tot de koning en tot de goden was echter wel uit iedere relief en ieder grotesk standbeeld te lezen. Persoonlijk vond ik de Bayontempel de mooiste, waar je werkelijk het gevoel krijgt door 50 ernome vredig glimlachende gezichten in de gaten gehouden te worden, maar anderen hebben het meeste plezier beleefd aan de Ta Prom tempel. Hier is de film van Tomb Raider opgenomen en hebben we een soort Lara Croft-achtige scène nagespeeld. 20 dollar hebben we uit eindelijk moeten neerleggen voor deze hele dag, (waarvan we niet helemaal zeker zijn of dit nu wel zo goed terecht komt) maar het was het wel waard om een wereldwonder te aanschouwen met je eigen ogen. De mooie foto's die we er gemaakt hebben zullen zeker geen recht doen aan wat we hier gezien hebben. Dus, ik zou zeggen, come and see for yourself someday! Ik heb zo'n vermoeden dat het de komende 50 jaar nog wel zal staan waar het staat, zoals het de afgelopen honderden jaren al gedaan heeft.
Donderdag hebben we ook een bijzondere dag gehad die via de stichting Cambodia Dutch geregeld was. Dit is een organisatie die met name door middel van Nederlandse vrijwilligers verschillende kleine projecten coördineert en steunt. Hiervan hebben wij een een lokale gezondheidskliniek en een school mogen bezichten. Het leukste moest alleen nog komen! 's Middags hebben we namelijk mogen helpen op het platteland! We hebben met onze blote voeten in de warme plassen van de rijstvelden gestaan en onze (onflexibele) ruggen gebogen over de taak waar zovelen in dit land maanden aan een stuk, dag in dag uit over ontfermen: namelijk rijst planten. Het doel was een beter beeld te krijgen van hoe de levens van rijstboeren hier eruit zien en daarbij hebben we veel aanvullende informatie gekregen. We hebben denk ik maximaal een half uur geholpen, -waarvan het eerste kwartier eerst vriendelijk werden uitgelachen wegens onze onvakkundigheid en onhandigheid - voor we verjagen werden door de dreiging van de moesson. Het was minder zwaar werk dan ik verwacht had, maar het is weinig uitdagend en fysiek vooral veeleisend voor je rug. Nadat de rijst gepland is, moet het een aantal maanden groeien en dus hebben ze een soort systeem waarbij ze met een grote groep (een deel van de community, voornamelijk vrouwen, maar ook mannen) eerst een rijstveld beplanten en dan doorwisselen naar de volgende. De ene paar weken zijn ze dus bezig op de velden van de ene familie en als die af is, beginnen ze aan de velden van de volgende familie. Het community-gevoel is dus cruciaal om een economisch goed draaiend systeem te handhaven. Ik kan me goed voorstellen dat dit een van de redenen is waarom het individu minder belangrijk wordt bevonden dan de groep in Azië, dan het is in de cultuur waarin ik zelf ben opgegroeid. Op zich valt er veel voor te zeggen als je je niet tot andere inkomstbronnen kunt wenden. President Obama zei vanmorgen nog in zijn toespraak over de economische schuldencrisis van Amerika dat de Amerikaanse samenleving tegenwoordig alleen nog bestaan uit een gemeenschap van individuen, maar niet veel weg heeft van een maatschappij. Er is geen verbondenheid, omdat iedereen alleen nog denkt aan zichzelf, zo beschuldigde hij zichzelf en zijn landgenoten. Ik kan me voorstellen dat dat hier anders werkt. Mede hierdoor denk ik dat het goed voor ons was, om een keer aan de lijve te ervaren hoe het nu werkelijk is om zo je eigen eten te moeten verbouwen. Rijst, rijst, rijst,
Een van de meest gebruikte woorden deze reis (naast bizar, een goede tweede!). En zeker een van het meest genuttigde eten. Ook wij moesten er 's avonds weer aan geloven. Gelukkig stond er wel een heel bijzonder toetje op het menu hierna, namelijk een gesprek met een drietal monniken. Zij konden al onze vragen beantwoorden die we hadden over het geloof en deden dit ook graag. We vonden het spannend met zulke gerespecteerde personen te mogen spreken, maar al gauw bleek wel dat zij minstens net zo nieuwsgierig naar ons waren als wij naar hen. Wij moesten letten op hoe we zaten, of we beleefd waren en niet te hollands (lees: 'lekker direct'), maar zij vonden ons hierdoor wel erg verlegen. We werden direct uitgenodigd om de dag erna bij hun tempel op bezoek te komen (de Wat Polangka) en aangezien dit onze enige vrije dag was in dagen, konden we niet ook niet helemaal weigeren. Een paar zijn hun de volgende dag daarom nog op komen zoeken, maar de meesten kozen ervoor om te gaan zwemmen, paardrijden of de zogenaamde 'floating villages' te bezichtigen. Wat we ook kozen, we zijn we in ieder geval wel allemaal gezegend. Er is voor ons geluk en gezondheid gebeden en ook voor al onze familieleden. Met goede moed kon de reis naar Sen Monorom daarna dus voortgezet worden.
Erg veel geluk kwam ons echter niet tegemoed. Na de lange reis naar het wonderschone en bergachtige oosten (die overigens best snel gegaan is) bleek namelijk dat het verblijf die de 'natural lodges' (soort traditionele hutjes die luxe ingericht waren) die we gereserveerd hadden, een fout had gemaakt met de adminstratie waardoor ze de eerste nacht geen ruimte voor ons hadden en we noodgedwongen een nacht een ander hostel moesten boeken. Moe van al het gedoe, vielen we in snel slaap met de hoop dat het olifantenproject wel al het ongemak waard zou zijn.
Maar ook hier hadden we pech! Het ging namelijk onverwacht heel lang regenen waardoor de bergenpaden erg gevaarlijk glibberig werden. We waren er niet allemaal goed op voorbereid, want sommigen waren hun poncho's of bergschoenen vergeten. Toen we dan toch eindelijk bij de olifanten geraakten, bleek het alles inderdaad waard te zijn. Zelfs de harde regen. Deze machtige beesten waren olifanten die veelal uit toerisme gered waren en nu in een zo natuurlijk mogelijke omgeving werden ondergebracht en verzorgd. Het was een onvergetelijke ervaring om zo dicht bij de beesten te mogen komen en om ze te wassen. Ons werd verteld dat het idee van dierenbescherming totaal niet leeft onder de lokale bevolking, maar dat ze wel de middelen hebben om hun project naar een goede standaard te blijven handhaven.
De reiscommissie besloot hierna wel het laatste nachtje in Sen Monorom in de lodges te verblijven waardoor we in de avond hebben kunnen bijkomen van alles onder het genot van on-Cambodjaanse lekkernijen als falafel, indische chai en zelfs cocktails! Yam yam!
Dat is pas bijkomen! We hadden daarom ook best nog wat langer willen blijven in 'primitieve hutjes' in de mooie natuur, maar helaas was het gister weer tijd om terug te reizen. Ook deze reis ging snel, zeker nadat we een halve khmer-westerse CD hadden weten te bemachtigen. Nu zijn we weer in Phnom Pehn in een iets minder romantisch guesthouse dan de hutjes, maar het voelt fijn om weer ergens aan te komen dat bekend voor je is. 'Het voelt bijna als thuiskomen.' zeiden sommigen. Iedereen beseft zich goed dat we onze laatste dagen ingaan met de laatste projecten, maar aan echt thuis komen wordt zo min mogelijk gedacht. Het is een wereldwonder voor mij dat we hier kunnen zijn en zulke mooie ervaringen hebben mogen opdoen. Doe voor ons een gebedje dat we dat gevoel kunnen vast houden en we met goede gezondheid onze verhalen thuis los kunnen branden.

Tot snel Holland!
Groetjes van iedereen hier aan de andere kant van de wereld.
En van Eefje, die volgens Kim de hele wereld is. ;)